تابستان داغ با مبینا علی نسب/ تراوشات یک ذهن زیبا
مهد ورزش: “تابستان ۱۳۸۸ بود؛ که به پیشنهاد پدرم شطرنج رو انتخاب کردم. قرار بود فقط یک تفریح تابستانی باشه؛ اما شد همه زندگیم. با پدرم تماس گرفتند و گفتند: اون استعداد داره، بهتره که ادامه بده.”
… و مبینا علی نسب در چشمی بر هم زدن مراتب صعودی را یکی پس از دیگری فتح کرد و تا انتهای عناوین این ورزش پیش رفت.
کاندیدای استادی، استاد فیده فدراسیون جهانی، استاد بین المللی فدراسیون جهانی و در انتها استاد بزرگی…
در واقع امر ما با نایب قهرمان جوانان جهان، نائب قهرمان زیر ۱۶ سال جهان، قهرمان دانشجویان جهان، دارنده چندین مدال آسیایی در ردههای سنی، از ۱۲ تا ۲۰ سال، قهرمان داخل سالن آسیا و… گفتوگو نمیکنیم؛ بلکه از یک ذهن زیبا و یک افتخار ملی مینویسیم. از اصالتی که پس از سالها همچنان سبز مانده است.
– سیاه یا سفید؟
“من سفید رو انتخاب میکنم. شاید چون همیشه شروع به حرکت میکنه و ابتکار عمل بیشتری داره.”
از علی نسب که همواره پس از شکستهایش به آغوش پدر و مادر خود بازمیگردد؛ پرسیدم تا حالا شده از پیش بازنده باشی؟
“من هیچ وقت از پیش بازنده نبودم. همیشه همه داراییهام رو در مقابل هر حریفی ارائه و نهایت تلاشمو میکنم.”
خواستن و طلب کردن یک میل همیشگی و جاودانه انسان است که این اصل در میان ورزشکاران نمود بارزتری دارد. المپیک برای آنها آنقدر دور دست است؛ که از نزدیک هم گاهی قابل لمس نیست! حالا این میل را با یک شطرنج باز در میان گذاشتم.
“ما متاسفانه المپیکی نیستیم ولی مهمترین مسابقه تیمی ما المپیاد جهانی شطرنجه؛ که یک سال در میون برگزار میشه و در انفرادی هم قهرمانی جهان. نفر اول جهان بودن و رنکینگ اول داشتن خودش یک رویای دستنیافتنی.”
علی نسب همچنین از بابی فیشر فقید هم به عنوان ورزشکار الهام بخش خودش نام برد. و جسارت مثال زدنی و سبک بازیش رو دلیل این انتخاب عنوان کرد.
استاد بزرگ مبینا علینسب که به تازگی در لیگ ترکیه به مقام نایب قهرمانی دست یافته است؛ در انتها از وضعیت شطرنج ایران انتقاد کرد و به ذهنهای زیبایی که پشت دیوار پیشرفت ماندهاند اشاره و ابراز ناخشنودی کرد.
