دوام به شرط عشق/ روایت دختری که معلولیت را برنمیتابد
مهد ورزش: تلاش و افتخار دو عنصریست که در ساحت ورزش در پی و کنار هم معنا بخشیده میشوند؛ اما این دو مهم در میان ورزشکاران پارا، کاملا همپوشانی دارد.
زهرا نصری با کسب مدال نقره بسکتبال با ویلچر پاراآسیایی امارات، حالا دیگر با تمامی تلاشها و افتخاراتش، ورزشکاری شاخص در این رشته محسوب میشود. دختری که نقص و محدودیت را برنمیتابد و سالهاست بیبهانه و با برنامه برای خواستههایش میجنگد. برای همه افتخارات و تلاشهایی، که عیارش در میدان زندگی و عشق به کارش معنا مییابد.
بگذارید داستان پیوستن زهرا نصری به بسکتبال را از خود او بشنویم:
” خوب من مثل خیلیها نبودم. از اونایی که بشینم توی خونه و یه گوشه کز کنم. برای من که از بچگی این مشکل رو داشتم زندگیم عادی بنظر میومد و دوست داشتم مثل بقیه ورزش کنم.
بعد یه مدت پرس وجوکردن گفتن بسکتبال داریم اما بازیکن خانم نداره؛ و فقط آقایون هستن و من اصلا این رشته رو دوست نداشتم و دنبال والیبال بودم.”
“با اصرار خانواده یک جلسه بسکتبال رفتم ، اصلا ویلچر مخصوص نبود و با ویلچر طبی بازی میکردیم. من با هر پرتاب و هر بار لمس توپش، بیشتر عاشقش میشدم. هر چند که پرتابهام اصلا به سبد نمیرسید. ولی شاید همین سختیش مجابم کرد!”
نصری هم به مانند همه ورزشکاران معلول، رویای پارالمپیک را در سر دارد. مسیری صعبالعبور که برای پیوند زدن آن با واقعیت، آن هم در یک رشته تیمی، تلاشی گروهی و بس دشوار را میطلبد.
زهرا به هدف بعدی خود، که حضور قدرتمندانه در رقابتهای پاراآسیایی ناگویا ژاپن ۲۰۲۶ است، اشارهای کرد؛ تا نگاه منتقدانهاش را در مورد وضعیت موجود ورزش پارا صریحا بیان کند:
“برای ما ورزشکارانی که معلولیت داریم و این همه با فشار و سختی تمرین میکنیم خیلی کمتر از بقیه به چشم میایم ، جوایز پای سکویی که داریم یک دهم ایستاده هاست، حقوقی هم نداریم، هزینه ایاب ذهاب هم بعد چند ماه واریز میشه. و این ها برای یه ورزشکار بیشترین درده. ماها رو عشق به ورزش که نگه میداره.”
حسن ختام این گفتوگوی کوتاه یک پیام از زهرا نصری است:
” اعتماد به نفس داشته باشید و از تجربه کردن نترسید. اونوقته که درها به روتون باز میشه.”
