خاطرات گمشده در زمان!/ هنرمندی که رویا را یک وظیفه میداند
مهد ورزش: اطلاق پسوند هنر به ورزش ژیمناستیک، نشان دهنده اوج ظرافت و زیبایی آن است. در مقام مقایسه و مواجهه، میتوانیم از رشته تالو در ورزش ووشو وام بگیریم؛ که سراسر هنر رزم را به چالش میکشد و میزان اختلاف امتیازی ورزشکاران در دهم، صدم یا هزارمها خلاصه میشود.
ابوالفضل نیکخو هنرمند ۱۸ ساله ساروی، ۶ سال است که یکی از اعضای دائم تیم ملی محسوب میشود و با مدالهای بینالمللی شایسته تقدیرش، یکی از امیدانهی خانواده بزرگ ژیمناستیک هنری ایران در محافل ورزشی آسیا و جهان است.
یک طلا و دو برنز قهرمانی جوانان آسیا در ازبکستان و یک طلا و یک نقره رقابتهای جوانان جهان جمهوری چک، و حضور در رقابتهای جوانان جهان آنتالیا، ترکیه و فیلیپین، عناوین مهم بینالمللی از نتایج مرارتهای این جوان آبدیده است.
– به کدوم رشتههای ژیمناستیک علاقه داری؟
“در دار حلقه و بارفیکس مهارت بیشتری دارم.”
– خاطرهای یا شروع خاطرهسازی از سالهای اول ورزشت داری؟
“راستش من فقط ۴ سالم بود که ژیمناست شدم. خانواده چیزایی رو برام تعریف کردن ولی خوب خودم چیز خاصی یادم نیست.”
ابوالفضل که حتی زمان گفتوگوی کوتاهش را به دلیل ساعت شروع تمریناتش کوتاهتر کرد؛ باعث شد این سوال تکراری رو که قرار بود در پایان مطرح کنم؛ حالا بپرسم.
– چقدر امکانش هست که تو رو در المپیک ۲۰۲۸ ببینیم؟
“به نظرم فقط رویای حضور توی این رویداد بزرگ کافی نیست. مهم اینه که هر روز یک قدم برای اون چیزی که میخوای جلوتر بری. اینجوری مطمئنا به نتیجه هم میرسه.
بازی های المپیک هم دور از دسترس نیست. من ذهنم رو به سختی و رنج عادت دادم و به خودم باور دارم که در بازی های المپیک حضور خواهم داشت و حتی مدال هم خواهم آورد.”
– ازش راجع به سرمایه انسانی ورزش مازندران پرسیدم و دیدم که انگار دل پری داره!
“با توجه به دلیل مدالهای متعدد در رشتههای مختلف ژیمناستیک هنری، باید با برنامهای چندین ساله، دخترها و پسرها را از کودکی به این رشته محبوب در دنیا جذب کنیم و مسیر پیشرفت رو بهشون نشون بدیم.
با جذب سرمایهگذاران دولتی و خصوصی این امکان وجود داره و خیال باطلی نیست. با توجه به خانوادههای ورزشدوست مازندرانی، میتونیم آینده ژیمناستیک هنری رو خوب ترسیم کنیم. مثل من که از ۴ سالگی این ورزش رو شروع کردم. در واقع خانواده این شروع خوب رو برای من رقم زده و برای همینه که داستان و خاطره روشنی از اون سالها ندارم. احتمالا همش به تمرین گذشته دیگه!”
– البته حالا کمی اوضاع بهتر شده و خانوادهها آگاهتر از قبل شدند؟
“بله. دوومیدانی، شنا و ژیمناستیک سه رشته مادر در ورزشهای المپیکی هستن. مدالهایی که تعدادش پر شماره و یکی از شاخصههای موفقیت ورزش هر کشور محسوب میشه. که در کشور ما دوومیدانی کمی کمتر، اما به تازگی استعدادیابی میشه و امیدوار به آینده هستیم.”
