کمیل قاسمی به بخشی از حقش رسید/مدال طلای هفتم آمد!

از او سری رو به پایین دیده ایم همیشه ولی، با او سرمان همیشه رو به بالا بوده، بس که آبرو آورده، اعتبار، مدال و حالا طلای المپیک.

یک دهه طول کشید اما سرانجام طلای لندن روی همان سینه پاکی نشست که حتی برنز المپیک ۲۰۱۲ اش چنان به دل ها چسبید که کسی نمی تواند بدون واژه پهلوان صدایش کند.

در سال هایی که گهگاهی گردن های برخی به اصطلاح قهرمانان کم مدال، رگدار و خشن، طلبکارانه عزت و احترام از مردم طلب می کنند، جز سکوت و لبخند از او به یاد نداریم که همواره کمتر از قابلیت ها و لیاقت هایش دیده شد چون نه قال و قیل بلد بود نه کلفت کردن صدای مهربانش، که چون اقسام مدال ها را دارم، اقدام کنید برای پذیرایی و کادو بارانِ من.

ساکت و بی حرف‌، در سال هایی که کشتی سنگین وزن مطمئنی می خواست، آمد و کمتر میدانی رفت که بی نشان برگردد اما انگار خدا هم می خواست پاسخ اینهمه متانت و وقار را کمی دیرتر اما با همان شیرینی بدهد.

سرانجام طلا به همان سر و گردنی اعطا شد که باید، صاحبش هم به نشانی رسید که حسرتش را نه خود می خورد و نه دوستدارانش و

کشتی هم دیگر افسوس سال های رفته و نداشتن طلای سنگین وزن را نخواهد داشت.

پسر محجوب سال های پیش، مرد پهلوان صفت خورجین غذا و دارو بر دوش در نقاط محروم، دلاوری  که از نمایش و ریا بیزار بود، از مدح گفتن درباره اش فرار می کرد و هیچوقت در چشمان کسی نگاه نکرد و حیای ذاتی اش گاهی حقش را هم پایمال کرد، اولین طلایی تاریخ سنگین وزن ایران و هفتمین طلایی تاریخ کشتی مازندران است.

کمیل قاسمی که جاودانه بود، حالا زرین کوب بر دل ها می ماند.