تاریخ ورزش مازندران در ورزش ایران و المپیک ها/بهتر و سرتر از همه!

هر وقت به تنگنا رسیدیم، مازندرانی ها از راه رسیدند.
این نه شعار است و نه غلو؛ یک حقیقت محض است که کاش متناسب با چنین ویژگی متمایزی مورد توجه ورزش کشور هم قرار می گرفت تا خروجی مدالی و قهرمانی آن که نشانگر توانمندی ها و توسعه ورزش ایران در عرصه های جهانی است، افزون بر آنچه بود که به رویت می رسد و همگان را خیره می کند.

اولین نشان طلای تاریخ ورزش ایران در المپیک ها را یک مازنی گرفت. جهان پهلوان حبیبی اولین طلاهای متوالی را برای ورزش ایران هم بدست آورد.
بعد از ۱۲ سال که کشتی از طلای حبیبی در انتظار مدال زرینی دیگری بود باز یک مازنی به آن دست یافت. جهان پهلوان موحد اولین ایرانی است که به یک جین طلا در آوردگاه های جهانی و المپیک رسید.
پس از انقلاب اسلامی که دنیا منتظر بود تا ایران بدون حتی یک مدال پس از دو المپیکی که تحریم کرد، به خانه بازگردد؛ دلاوری از مازندران تک مدال کاروان را گرفت. عسکری محمدیان دل رزمندگان اسلام‌ را که در حال مبارزه با رژیم بعث بودند شاد کرد.

۳۲ سال ورزش ایران انتظار سخت کشید تا دوباره در وزنه‌برداری طلایی شود که حسین توکلی غیورانه به آن دست یافت و دوباره تاریخ سازی ها را یک مازندرانی انجام داد.

مازندران از ۲۷ مدال طلایی که در تاریخ ورزش به نام ایران در المپیک ها نوشته شده، ۷ تا را مال خود کرده؛ همدوش با تهران و یک پنجم کل مدال های کسب شده را هم به ارمغان آورده با ۴ نقره و ۴ برنزی که در ادوار مختلف نصیب ورزش ایران ساخته است.

بماند انواع فتوحات مازندرانی ها در قریب به ۳۰ رشته ورزشی متنوع که از قهرمانی آسیا گرفته تا جهانی تصاحب کرده و فرصتی برای بیانش نیست اما دیگر همه می دانند هر جا که موفقیتی در ورزش هست، چند مازندرانی و دستکم یک مازنی حتما در آن نقش دارند.

این تاثیرگذاری مشهود و عمیق اما همچنان منتج به تغییر موقعیت سخت افزاری ورزش استانی نشده که از گلوگاه تا رامسر آن، شهر به شهر و بی اغراق؛ محله به محله آن دلبستگی زیاد به ورزش داشته و از این طریق برای ایرانی و ایرانی سرور و غرور می آفرینند.

مازندران سال هاست که پیشقراول ورزش کشورمان است و در رشته های انفرادی و تیمی از عوامل اصلی کامیابی است ولی با نقصان هایی روبرو ست که اگر مرتفع شود، عصر تازه ای آغازیدن خواهد گرفت.